Bar Italia is er ondanks de crisis
Met een restaurant - waarvan de ingang aan de Neskant zit - en een café - aan de Rokinzijde - en in het souterrain moet nog een espressobar komen. Met zo'n prestigieus project zou je de crisis bijna vergeten. Maar dat ziet mede-eigenaar Jan-Willem van der Kuip toch anders. ''Klanten besteden minder. Ze gaan nog wel uit eten, maar ze bestellen niet meer die dure fles wijn.''
Toen de vier eigenaren en twee aandeelhouders twee jaar geleden begonnen, zag het er economisch nog zonnig uit. Maar het duurde een jaar voordat de gemeente de vergunningen rond had en dat betekende vertraging - en dus ook een torenhoge huur voor een leeg pand. Het geld raakte op. ''De banken wilden ons niet meer lenen - de crisis was inmiddels begonnen. We hebben toen tegen de gemeente gezegd: 'Het is nu of nooit. Als we nu die vergunning niet krijgen, gaan we failliet en gaan we hier weer weg'.'' Dat hielp kennelijk. Er kwam een voorlopige vergunning.
Het resultaat is er nu. Veel baksteen, veel staal, pilaren van beton, fabriekslampen, wijnrekken van betongaas en marmeren platen tegen de bar. Italiaans nieuwe stijl, was de bedoeling. Volgens Van der Kuip vinden de klanten het New Yorks aan doen, en daar zit wat in. De menukaart is voor honderd procent Italiaans, de wijnkaart voor negentig en het keukenpersoneel is over het algemeen ook heel erg Italiaans.Het café blijft op vrijdag en zaterdag 's nachts tot vier uur open, en een deejay zal de boel hier regelmatig opvrolijken.
Voorheen zat hier een nachtclub aan de voorzijde (Rokin) en zaten er kantoren aan de achterzijde (Nes). De heren - die ook Loup en Oslo runnen - rekenenden zich klantenrijk met de Noord/Zuidlijn, maar ook dat viel tegen. ''Op de simpele vraag: Wanneer is het Rokin geherprofileerd?, krijg ik nergens antwoord. (HET PAROOL)
Website Bar Italia
Bar Italia 
Recensie Johannes van Dam
Krap zitten in een gigantische ruimte
Je maakt niet vaak mee dat de ruimte waarin je zit omgekeerd evenredig is aan de ruimte op tafel. Bij Bar Italia zit je in een reusachtige ruimte, hoog en met rondom een galerij, terwijl je, als tweetje, aan een tafel zit die niet meer dan zestig bij zestig centimeter groot is. En dan zit je ook nog op de eenvoudigste denkbare keukenstoel, met papieren servetten.
Toegegeven, ze zijn nog niet zo lang open, dus misschien hadden ze geen tijd om na te denken toen ze besloten dat het brood in een lange papieren zak in een verticaal mandje moest komen, waardoor je niet meer ziet wat erin zit, of zelfs maar óf er iets in zit.
Wanneer we twee van de vier stukjes brood op hebben, komt iemand het brood vervangen door weer zo'n raar mandje en voordat we de kans krijgen daar een stuk brood uit op te diepen, komt iemand anders het mandje weer weghalen, zonder één woord.
Dezelfde ober, één van de vier die ons bedienen, heeft na ons verzoek om de dessertkaart zeker een kwartier nodig om daarmee te komen aanzetten. En dan heb ik het maar niet over het veel te frequente 'heeft het gesmaakt' en 'is alles naar wens' en andere amateuristische en uiteindelijk irritante bedieningsfouten.
De antipasto Bar Italia bestaat uit drie minibordjes in een stellage (ook nog fout neergezet, zodat je er nauwelijks bij kunt) met twee bruschette met tomaat, vier kleine rolletjes rauwe ham en een klein beetje octopussalade (carpaccio noemen ze de vliesdunne plakjes), maar kost wel €16,75!
De drie ravioli van fazant zijn wat droog, maar niet slecht, al moet je de beloofde salieblaadjes met een loep (en een zaklamp, gezien het slechte licht) zoeken (€12,95).
De risotto van scampi (twee grote) en courgette is oké, en zelfs royaal te noemen, hoewel de scampi een beetje afgepeigerd zijn, want al te vers zijn ze niet (€13,95).
De hoofdgerechten zijn niet eens zo slecht. De 'Coda di rospo e lardo pian di neve' (zeeduivelfilet met Italiaans spek, gestoofde prei, gepofte aardappel en een langoustinesaus, €23,50) heeft een heel eigen garnituur, anders dan bij het andere hoofdgerecht (vlees), maar die houtige zeekraal is niet meer dan versiering, want die is in dit seizoen oneetbaar - eind augustus, begin september is de uiterste grens!
De 'Sottofiletto di vitello al forno' (kalfslende uit de oven met gepofte sjalotten, knolselderijpuree en jus, €21,50) is goed vlees, goed bereid en goed begeleid. Niets op aan te merken! Dat is tenminste wat!
De tiramisu is met goede mascarpone gemaakt, maar mist de pit die de espresso en marsala hadden moeten geven. Misschien was iets sterkers dan marsala beter geweest of gewoon meer marsala, en meer lange vingers. Dit is wat erg flauw (€7,50).
De 'Semifreddo al caffè' (mokkaparfait met garnituur van onder andere hazelnoten en amaretto (€7,50) is wat dat betreft beter.
De wijnkaart is heel aardig, al is de rosé veel te koud, maar die wordt vanzelf warmer (€4,50/glas).
Samengevat: de inrichting is fraai en, zoals dat tegenwoordig lijkt te moeten, donker, maar je zit niet echt royaal, en de bediening is (nog) erg rommelig, terwijl de prijzen toch wel wat meer suggereren.
Er is hier overigens nog meer te doen dan in het restaurant eten. Er is een café en er komt een espressobar, vanaf het Rokin bereikbaar, begrijp ik. Aan ons tafeltje zijn wel wat problemen met tocht vanuit de Nes, terwijl we niet eens vlak bij de deur zitten. Kinderziektes? Misschien nog even wachten!
| Kenmerken | |
| Keuken | Italiaans |
| Accommodatie | live muziek, aangepast voor andersvaliden, kindvriendelijk, airco, bar/lounge, rookruimte aanwezig |
| Mogelijkheden | vegetarische maaltijd, af te halen |
BAR ITALIA
Toen het horecapand aan het Amsterdamse Rokin op de markt kwam, zagen zes ondernemers hun kans schoon. Onder voorwaarde dat ze het achterliggende pand aan de Nes-zijde bij de venue konden trekken, droomden de ondernemers van een combinatie van restaurant, café en espressobar, maar met een doorleefde uitstraling.
PITCH
De ondernemers schreven een pitch uit voor het interieurontwerp. Unaniem werd gekozen voor architect Marc de Reus, wiens sfeerbeelden en plattegronden ook de doorslag gaven bij de Gemeente Amsterdam. In het najaar van 2008 kregen de ondernemers akkoord, waarna een moeizaam vergunningstraject volgde. In oktober 2009 was, dankzij de vastberadenheid van de ondernemers, Bar Italia een feit.
NO-NONSENSE
Bar Italia is een moderne interpretatie van de typische klassieke venues in de grotere Italiaanse steden. Het interieur is tijdloos, no-nonsense met industriële elementen en een basis van staal, marmer en hout. Twee van de ondernemers lichten toe, "Het moest absoluut geen designuitstraling hebben, dat bijt te veel met de tegenoverliggende Brasserie Harkema". "Er zijn veel grote zaken in Amsterdam die zich allemaal willen richten op een hip publiek. Maar zoveel hip publiek is er helemaal niet in Amsterdam. Wij wilden iets toegankelijks neerzetten wat een brede doelgroep aanspreekt."
PATCHWORK
"In het interieur wordt de puurheid van de materialen getoond; afgebikt beton en metselwerk, ongeschuurd en ongelakt vloerhout, geolied marmer en hardsteen en staal met walshuid. Uit budgetoverwegingen werden een aantal bars bekleed met restanten van standaard-marmerplaten. Hierdoor ontstond een patchworkachtig patroon dat vervolgens is doorgezet in de vlakverdeling van de hekken, spiegels en staal- en glaswanden. De bar van het café is op vergelijkbare manier bekleed met platen geroest staal." De verlichting bestaat uit oude industrielampen, die speciaal werden gehaald in België.
WIJNCAMOUFLAGE
Het restaurant is gecentreerd rondom een vide met daarin een centraal 'station' voor de bediening, met een hoge lichtmast en vier oversized lampen. De grote ruimte is verder onderverdeeld met blokken van notenhout en bladen van zink of steen en op de begane grond een verhoging met vaste, met leer beklede banken. Om de naastgelegen steeg aan het zicht te onttrekken, zijn wijnrekken neergezet. In goedkope netten geroest wapeningsstaal liggen drieduizend afgekeurde wijnflessen uitgestald. Dit zorgt voor een speels authentiek karakter.
http://foodinspiration14.shootmyfood.net/m/magstream/shootmyfood/foodinspiration14/#10
